تو گفتی همی آتش افروختند

یکی جای خویش فرود آورید

به کف بر گرفتند هر دو نبید

به پیشش همی عود می سوختند

دگر روز بنشست بر تخت خویش

ز لشکر بیامد فراوان به پیش

همه لشکرش را به بهمن سپرد