سخنم مپرس ز دشمنان، سخنم ببین

ز درش به روز من ار چه دور همی روم

شب تیره بر سر کوی او وطنم ببین

به دیار ما چو به دوستی گذرت بود

نخورم بر غم تو باده جز بعلانیه

تو به سر من چو نمی رسی، علنم ببین

چو پس از منت هوس تفرج دل کند