مرد اوحدی ز داغ غمم او هزار بار

پیچیده دایم آن کمر تنگ خانه بین

از دست زلف هندوی او جور می برم

بخت مرا نگه کن و حال زمانه بین

با آن دو دل حکایت مرد یگانه بین