دوش گفتی: به دلت در زنم آتش روزی

ورنه فردا من و پای علم و داد از تو

گر تو، ای طرفه شیراز، چنین خواهی کرد

برسد فتنه به تبریز و به بغداد از تو

چه دل؟ ای خرمن دلها شده بر باد از تو

دل ما را غم هجر تو ز بنیاد بکند

خود ندیدیم چنین کار به بنیاد از تو