که کردستم اندر همه روزگار

پسر گفت کای شاه آزاده خوی

مرا مرگ تو کی کند آرزوی

ندانم گناهی من ای شهریار

به جان تو ای شاه گر بد به دل

گمان برده ام پس سرم بر گسل

ولیکن تو شاهی و فرمان تراست