قند بریزد ز پسته تو

رونق گل می برد همیشه

عارض چون لاله دسته تو

آن شکرینی، که وقت بوسه

رحم، که بر هم شکست ما را

طره در هم شکسته تو

وقت نیامد که باز بندی؟