گفتم که: اوحدی ز غمت مرد، رحمتی

شاخی بلند بود، نچیدیم بار ازو

داغم گذاشت در دل و بر ما گذشت و ما

دل شاد می کنیم بدین یادگار ازو

گفتا: مرا چه غم که بمیرد هزار ازو؟