بر درد و داغ و محنت و اندوه و رنج من

زین ناتوان عاشق خرمن بسوخته

بی چهره چو شمع تو در خلوت تنم

دل را چراغ مرده و روغن بسوخته

هم مرد خسته گشته و هم زن بسوخته

در مسکنی که این دل مسکین کشیده دم

خرمن به باد داده و مسکن بسوخته