خط خوشش را حوالتست به خونم

داعیه بوسه در نواله نهفته

سینه من هر نفس که زد به فراقش

در دم او شد هزار ناله نهفته

کی شود آن خط و آن حواله نهفته؟

در جگر اوحدی نگر، که ببینی

از غم او درد چند ساله نهفته