مگر بینی سر ما را به زیر گامت افتاده

ز هر سو فتنه ای برخاست در ایام حسنت، من

کجا ایمن توانم بود در ایامت افتاده؟

نمی افتد ترا در سر کزین جانب نهی گامی

برآید شاخ مرجانی بروصد جا از آن قطره

که باشد وقت می خوردن ز لعل جامت افتاده

ترا چشمی چو بادامست و روز و شب من مسکین