چو شکر در گداز عشق از آن بادامت افتاده

برآید شاخ مرجانی بروصد جا از آن قطره

که باشد وقت می خوردن ز لعل جامت افتاده

ترا چشمی چو بادامست و روز و شب من مسکین

مرا آرام دل بردند، چشمان تو، کی بینم

گذاری بر من مهجور بی آرامت افتاده؟

ترا عاشق فراوانست و بیدل در جهان، لیکن