یوسف گرگم مساز، قرب شبانم بده

در پی جان منی، اینهمه تعجیل چیست؟

بنده بد نیستم، خواجه، امانم بده

چون ز در قرب تو گشت شبانی عزیز

از سر گردن کشی دوش ز دم بر فلک

دوش چه می داده ای؟ باز همانم بده

آن دل و جانی که بود، هر دو چو دادم به تو