ای دو جهان زان تو، هر دو جهانم بده

از سر گردن کشی دوش ز دم بر فلک

دوش چه می داده ای؟ باز همانم بده

آن دل و جانی که بود، هر دو چو دادم به تو

گر چه برفتم بسی، از تو نشان کس نداد

من به تو ره چون برم؟ هم تو نشانم بده

اوحدی ار شد زبون وقت ثنای تو، من