زان گونه که یک لقمه به مهمان نرسیده

ای ترک پری چهره، چه بیداد و جفا ماند؟

کز کافر چشمت به مسلمان نرسیده

از خوان تو برخاسته یغمای طفیلی

شک نیست که این چشم چو دریا نگذارد

در شهر یکی خانه توفان نرسیده

زود اوحدی اندر سخن خود برساند