می چو نباشد ، نه زلف باش و نه شانه

نو نشود حال عیش و روز نشاطت

جز به می سالخورده کهنانه

شانه زلف طرب می است حقیقت

چون به سر کوی می فروش برآیی

کیسه فرو ریز، کاسه خواه و چغانه

چشم بر وی لطیف تر کن و تازه