با تو چه گویم؟ که خواجه نیست به خانه

میوه شیرینت آرزوست که آری؟

پرورشت باید، ای درخت جوانه

سر جهان پیش من بسیست، ولیکن

کام دل اوحدی به باده روا کن

زود، که ناگه روانه ایم، روانه