زیشان چو من ز مویه کسی همچو موست؟ نه

با من هزار تندی و تیزی نموده ای

گفتم به هیچ کس که: فلان تندخوست؟ نه

ای عاشقان موی تو افزون ز موی سر

خلقی به بوی زلف تو از خویش رفته اند

کس را وقوف هست که آن خود چه بوست؟ نه

گویند: ترک او کن و یاری دگر بگیر