وز راه شیوه طرف کله بر شکسته ای

یارب! تو دوش با که به شادی نشسته ای؟

کامروز بی غم از در ما باز جسته ای

از روی عشوه بند قبا را گشاده باز

سیم از میان ببرده و در کیسه ریخته

زر در کمر کشیده و بر کوه بسته ای

امروز گو: شکفته مشو هیچ گل، که تو