چو بند روان بینی و رنج تن

کنون شاه دارد به گفتار گوش

سخن چون بدین گونه بایدت گفت

مگو و مکن طبع با رنج جفت

به کانی که گوهر نیابی مکن

چو طبعی نباشد چو آب روان

مبر سوی این نامه خسروان