گر باشدش ز دانه خال تو چینه ای

گر می زنی به تیغ، نداریم سر دریغ

سر چون توان کشید ز مهری به کینه ای؟

مرغ دلم به داغ غمت تن فرو دهد

هر لحظه آن دو ساعد سیمین نهان کنند

در جان من به دست محبت دفینه ای؟

دل در خمار هجر تو می میرد، ای نگار