هر لحظه آن دو ساعد سیمین نهان کنند

سر چون توان کشید ز مهری به کینه ای؟

مرغ دلم به داغ غمت تن فرو دهد

گر باشدش ز دانه خال تو چینه ای

در جان من به دست محبت دفینه ای؟

دل در خمار هجر تو می میرد، ای نگار

بفرست ازان شراب تعطف قنینه ای