پنداشتی که باشد از آنم خزینه ای؟

چشمت ز فتنه بین که: به پیش من آورد

در معرضی که زلف تو باشد پسینه ای

اشکم چو سیم دیدی و زر خواستی ز من

گر در بهای بوسه لبت زر طلب کند

مشکل کشد کمان تو چون من کمینه ای

روزی نشد که غمزه مست تو سنگدل