گر در بهای بوسه لبت زر طلب کند

در معرضی که زلف تو باشد پسینه ای

اشکم چو سیم دیدی و زر خواستی ز من

پنداشتی که باشد از آنم خزینه ای؟

مشکل کشد کمان تو چون من کمینه ای

روزی نشد که غمزه مست تو سنگدل

بر راه اوحدی نشکست آبگینه ای