زهی، سعادت آن خفته کش تو هم خوابی

چه پیکری؟ که ز پاکی چو گوهر نابی

نقاب طره شبرنگ زیر چهره چه سود؟

که چون ستاره روشن ز زیر می تابی

دلم ز پسته تنگ تو چون براندیشد