بیا، که مردمک چشم اوحدی بی تو

مرا ز پیش میفگن چو تیر پرتابی

منت ز تافتن زلف منع می کردم

چنان شدی که کنون روی نیز می تابی

به اشک دیده فروشد چو مردم آبی