که در درون دل تنگ من چگونه نشستی؟

مبین در آینه آن زلف و چهره را، که اگر تو

چنان جمال ببینی کسی دگر نپرستی

تو با کمال بزرگی و احتشام ندانم

مرا ز مستی و عشقست نام زلف تو بردن

که قصه های پریشان ز عشق خیزد و مستی

نماز شام ندیدی؟ که پیش روی چو ماهت