ورنه چرا ز آدم حوا پدید کردی؟

تا قطره را نباشد از گم شدن هراسی

بر راه باز گشتن دریا پدید کردی

می خواستی که از ما بر ما بهانه گیری

نوری که شمع گردون از عکس اوست روشن

در نقطه دل ما چون ناپدید کردی

تا دولت وصالت بی وعده ای نباشد