به پس فردا رسید آن کم به فردا وعده می دادی

به کوی وصل می بردی ولی در وا نمی کردی؟

نخستین روزت ار با من نبودی فتنه اندر سر

چو رخ در پرده پوشیدی دگر پیدا نمی کردی

چرا فردا همی گفتی؟ چو پس فردا نمی کردی

دلم را می نهی داغی و گرنه در چنین باغی

رخ از خیری نمی بردی دل از خارا نمی کردی