شاخ سکون و صبرم، کز بیخ و بن بکندی

در دست کوته ما مهر زر ار نبیند

کی سر نهد به مهری؟ سروی بدان بلندی

دیگر بهیچ آبی در بار و بر نیاید

هر کس حکایت خود اندر نبشت، لیکن

چون اوحدی که داند سر نیازمندی؟