عامیان در شغل و جستی، زاهدان در کبر و هستی

کرده با دو ابر پر گل دامن هر کوه و غاری

هر کرا هست اختیاری گو: همی کن چاره خود

چاره ما صبر باشد، چون نداریم اختیاری

عاشقان در عشق و مستی، تا بود هر کس بکاری

من به آب می بشویم نام خود، تا در قیامت

چون شمار خلق باشد، من نباشم در شماری