این غزل می خوان و در وی اوحدی را یاد می کن

سوسنی در پای سروی، سبزه ای بر جویباری

از گنه کاران که داند مجرمی را؟ گو: بخواند

آنکه میداند شکفتن این چنین گلها ز خاری

گر بود فصل بهارت در گلستانها گذاری