به دشنام و جفا، جانا، میزار اوحدی را دل

به حکم آنکه گاهی تو گذاری در چمن داری

چو گل چاکست پیراهن بسی کس را و دل پرخون

از آن اندام همچون گل که اندر پیرهن داری

ازان خلق خلق بگذار، چون حسن حسن داری