ز هجر عنبر زلف و فراق درد دندانت

بدان نسبت که مژگان خار و دل برجاست پنداری

خطا زلفت کند، آخر دلم را در گنه آری

جنایت خود کنی و آنگاه جرم از ماست پنداری

دو چشم اوحدی هر شب یکی دریاست پنداری