صد نوبت اوحدی را خون ریختی و گر تو

لعل تو گر بخندد، شهری شکر بریزی

بالله که برنگیرم سر ز آستانه تو

گر خنجرم چو باران بر فرق سر بریزی

آنی که می شناسم، بار دگر بریزی