زان ما شو، ای دلبر، تا ز دست هجرانت

ساعتی چه کم گردد؟ گر بکار ما باشی

جای آشتی بگذار، گر به جنگ می آیی

آن چنان مکن کاخر شرمسار ما باشی

چون اجل فراز آید، یادگار ما باشی

عارت آید از شوخی با کسی وفا کردن

ترسی از وفاورزی، در شمار ما باشی