نه بدان تا تو به آشفتن کارم باشی

حال دل پیش تو گفتم، که تو یارم باشی

من که سوزنده چو شمعم خود ازین غصه تو نیز

چه ضرورت که فروزنده نارم باشی؟

زین پس آن چشم ندارم که مرا خواب آید