گیرم که اوحدی طمع از سیم و زر برید

کو مدعی؟ که مینهد انگشت بر دقی

بالله! که در تنور کلام از خمیر فضل

نانی چنین نپخت ز معنی فرزدقی

ای کاهلان، چه لاف زند کم ز صدقی؟