خود با کمند عشقم وزنی نبود و سنگی

گفتم که: بگذرانم روزی به نام و ننگی؟

رفت از دهان تنگش بار و خرم به غارت

دردا! که بر نیامد خروار من به تنگی

رخ می نمود از اول و اکنون همی نماید