احوال خود بگویم با زلفش آشکارا

دردا! که بر نیامد خروار من به تنگی

رخ می نمود از اول و اکنون همی نماید

از بهر کشتن ما هر ساعتی بینگی

اکنون که جز سیاهی ما را نماند رنگی

تا کی نهان بماند در زیر پنبه آتش؟

هم بر زنیم ناگه این شیشه را به سنگی