در سالها نیامد بر سینه زین خدنگی

رویی بدان لطافت، چون پرده باز گیرد

بیننده را نماند سامان هوش و هنگی

بس تیرغم که در دل ما را رسید، لیکن

گردن به غم نهادم کز درد دوری او

شادی نمی نماید نزدیک من درنگی

از بهر اوست با من یک شهر دشمن، ار نه