در دلم چون غمت قرار گرفت

دوستان را نمیدهی جامی

خال را دانه ساختی وز زلف

بر سر دانه می کشی دامی

گو: قرارم مباش و آرامی

چه تفاوت کند در آتش تو؟

گر بسوزد چو اوحدی خامی