من نمییارم گذشت از دور و او دارد مقامی

تا تو روزی رخ نمایی، یا شبی از در درآیی

من بدین امید و سودا می برم صبحی به شامی

بر سر کوی تو سگ را قدر بیش از من، که آنجا

گر ز نام من شنیدن ننگ داری سهل باشد

همچو ما شوریدگان را خود نباشد ننگ و نامی

آنقدر فرصت نمییابم که برخوانم دعایی