کو آن توان و توش؟ کزین خاکدان غم

تا جان خود به دست خیالش سپردمی

از باد صبح گاه درین تنگنای هجر

گر بوی او به من نرسیدی به مردمی

خود را به آستان در دوست بردمی

صافی کجا شدی دلم از دردی جهان؟

گر من نه در حمایت این صاف و دردمی