گر داشتی دلم به زر و سیم دسترس

گر جان ندیده ای که جدا گردد از تنی

یک شهر دشمنند مرا وز بهر تست

گو: جوجرم کنید که بر من به ارزنی

هر دم در آستین تو می ریخت دامنی

سیلی زنان سزد که برونش کنی ز در

گر پیشت آفتاب به تابد به روزنی