مرد اوحدی ز عشق و نگفتی: دریغ بود

هر دم در آستین تو می ریخت دامنی

سیلی زنان سزد که برونش کنی ز در

گر پیشت آفتاب به تابد به روزنی

ماتم، نگاه کن، که نیرزد به شیونی