ای یار پری پیکر، دیوانه شدیم از تو

اکنون که برفت آتش، با دست پشیمانی

انکار مکن ما را گر بی سر و پا بینی

کین کار هم از اول سر داشت به ویرانی

باز آی، که صد نوبت کردیم پری خوانی

یک روز نمی آیی، تا در غم خود بینی

صد خانه چون دوزخ، صد دیده چون خانی