که گر ز دور ببینی مرا، تو باز ندانی

نشسته ام که بجویی مرا، خیال نگه کن

مگر به روز بیاییم و گرنه کی تو بخوانی؟

ز دوری تو چنان گشته ام ضعیف و شکسته

تو آفتاب و من آن ذره ام ز پرتو مهرت

که از دریچه درآیم، گرم ز کوچه برانی

مرا به عشق تو دشمن چرا معاف ندارد؟