چو بهانه می گرفتی و وفا نمی نمودی

بتو سنگدل چه گوییم حکایت نهانی؟

که چو قاصدی فرستیم به دشمنی برآیی

که چو قصه ای نویسیم به دشمنان رسانی

ز چه خانه می نمودی به غریب کاروانی؟

قدمم گرفت، تندی مکن، ای سوار، تندی

غم مستمند می خور، چه سمند می دوانی