قدمم گرفت، تندی مکن، ای سوار، تندی

که چو قصه ای نویسیم به دشمنان رسانی

چو بهانه می گرفتی و وفا نمی نمودی

ز چه خانه می نمودی به غریب کاروانی؟

غم مستمند می خور، چه سمند می دوانی

ز ورق برون فگندم همه بار نامه خود

که چو نام من نبینی دگر آن ورق بخوانی