زبانشان ز یزدان پر از یاد کرد

همه زند و استش همی سوختند

چه پرمایه تر بود برتوختند

از ایرانیان بود هشتاد مرد

همه پیش آتش بکشتندشان

ره بندگی بر نوشتندشان

ز خونشان بمرد آتش زرد هشت